Kanë kaluar më shumë se tre vite nga dita e zymtë e 23 nëntorit 2021, kur një autobus i “Besa Trans” u shndërrua në një varr me flakë në autostradën Struma të Bullgarisë, duke marrë jetën e 45 personave, përfshirë 12 fëmijë.
Drejtësia për këto viktima mbetet e zbehtë, dhe sytë e publikut janë drejtuar nga Rufat Huseini, ish-drejtori i Inspektoratit Shtetëror të Transportit dhe figurë kyçe e BDI-së. A është Huseini, i mbrojtur nga lidhjet e tij politike dhe familjare, përgjegjësi kryesor për këtë katastrofë të parandalueshme? A do të përfundojë ai pas hekurave për dështimet e tij?
Si drejtor i Inspektoratit Shtetëror të Transportit në kohën e aksidentit, Rufat Huseini kishte detyrën të sigurohej që çdo autobus në rrugët e Maqedonisë së Veriut të përmbushte standardet e sigurisë dhe të posedonte licencat e duhura. Por tragjedia e Strumës tregoi të kundërtën: autobusi i “Besa Trans” operonte pa licencë të rregullt për udhëtime ndërkombëtare, dhe Huseini nuk bëri asgjë për ta ndaluar këtë. Pas aksidentit, ai doli me një justifikim të pabesueshëm, duke thënë se Inspektorati nuk mundi të kontrollonte kompaninë sepse zyrat e saj ishin të mbyllura dhe askush nuk iu përgjigj telefonatave. A mund të ketë një shpjegim më të dobët se ky? Si ka mundësi që një institucion i ngarkuar me sigurinë publike të dështojë kaq turpshëm në detyrën e tij bazë? Dyshimet janë të pashmangshme: a ka qenë Huseini i painteresuar, i paaftë, apo ndoshta i urdhëruar të mbyllte sytë ndaj shkeljeve të “Besa Trans”?
Përgjigjja mund të gjendet në lidhjet e tij të thella me Bashkimin Demokratik për Integrim (BDI). Huseini nuk është thjesht një burokrat; ai është një zyrtar i lartë i partisë dhe vjehrri i kryeprokurorit Islam Abazi, një figurë e afërt me liderin e BDI-së, Ali Ahmetin. Abazi është parë shpesh në shoqërinë e funksionarëve të BDI-së, përfshirë Shefik Ismailin, shoferin e Ahmetit të dyshuar për krime dhe ndikim në gjyqësor e polici, si dhe Fekri Ahmetin, vëllain e Aliut, i cili keqpërdori tenderin e kanalizimit në ish-komunën e Zajazit. Ky rrjet i ngushtë familjar dhe politik ngre pyetjen: a ka përdorur Huseini ndikimin e BDI-së për të shmangur përgjegjësinë për tragjedinë? A është e rastësishme që, tre vite pas aksidentit, hetimet kanë ngecur dhe asnjë zyrtar nuk ka dalë para drejtësisë?
BDI-ja ka një histori të mbrojtjes së figurave të saj në raste skandalesh, dhe Huseini duket si një përfitues i këtij sistemi. A ka lejuar ai që “Besa Trans” të operonte pa u kontrolluar për shkak të lidhjeve të mundshme me interesa partiake? A ka qenë neglizhenca e tij një akt i qëllimshëm për të mbrojtur favore politike, apo thjesht një dështim kriminal i detyrës? Në çdo rast, 45 jetët e humbura kërkojnë përgjigje, dhe Huseini nuk mund të fshihet më pas justifikimeve të dobëta dhe ombrellës së BDI-së. Nëse ka pasur qoftë edhe një fije prove për neglizhencë apo korrupsion nga ana e tij, ai meriton të përballet me burgun – jo vetëm për dështimin e tij, por edhe për arrogancën e të qenit i paprekshëm.
Tre vite heshtje janë një fyerje për viktimat dhe familjet e tyre. Rufat Huseini, me lidhjet e tij te Ali Ahmeti, Islam Abazi dhe rrjeti i BDI-së, duket si një simbol i pandëshkueshmërisë që ka lënë këtë rast të pazgjidhur. Por ai nuk është i vetëm në këtë skandal. Ish-ministri i Transportit dhe Lidhjeve, Blagoj Boçvarski, gjithashtu mban përgjegjësi për dështimin e ministrisë së tij në mbikëqyrjen e sistemit të licencimit. Boçvarski mund të ketë hedhur fajin te kompania, por mungesa e kontrollit nën drejtimin e tij e bën atë po aq të dyshimtë. A do të vijë dita kur të dy, Huseini dhe Boçvarski, të ulen në bankën e të akuzuarve për këtë tragjedi? Nëse drejtësia funksionon, burgu mund të jetë stacioni i tyre i fundit.